كتاب گياهى انگلوساكسن به نام " Lacnunga " جوشانده برگ درخت در شير بز را براى بيمارىهاى ريوى سودمند دانسته است . كولپپر ( 1652 ميلادى ) ميوه گياه را در قولنج و خوردن 12 عدد آن را صبح ناشتا به عنوان مسهل قوى ، همچنين پوست و برگ درخت را در شكستگى استخوان و دررفتگى مفصل بسيار موثر دانسته است ( * ) . در قرن نوزدهم پزشكان متوجه شدند كه برگ گياه مانند كنين در مالاريا موثر است . قسمت مورد مصرف : برگ ، ميوه و پوست درخت است . برگ‌ها را در بهار قبل از باز شدن گل‌ها و ميوه را در زمستان چيده ، خشك و نگهدارى مىكنند . تركيبات شيميائى : ايليسين Ilicine كه اثرى مشابه كنين دارد و در مالاريا و رماتيسم موثر است و ماده‌اى زردرنگ به نام ايليگزانتين Ilixanthine ، تئوبرومين Theobromine ، كافئوتانيك اسيد Cafeotanic acid ، تانن ، صمغ ، موم و گلوكز . خواص درمانى : برگ‌ها تب‌بر ، مقوى ، آنتى اسپاسموديك ، محرك معده ، ضد رماتيسم ، مدر و پوست ضد صرع و ميوه قى آور و مسهل . موارد مصرف درمانى : از برگ‌ها براى رفع تب‌هاى نوبه‌اى ، انفلوانزا ، رماتيسم ، ضعف معده و اسپاسم روده و از پوست در صرع و از ميوه به عنوان مسهل استفاده مىشود . زياده‌روى در مصرف ميوه باعث استفراغ و اسهال مىشود . در كودكان خوردن ميوه ايجاد ناراحتى شديد در دستگاه هاضمه مىنمايد كه ممكن است منجر به مرگ شود . اشكال داروئى و مقادير مصرف : دم‌كرده يا جوشانده يك قاشق سوپخورى از برگ براى يك فنجان آب ، مدت جوشاندن 2 دقيقه سپس 10 دقيقه دم‌كرده ، 3 - 2 فنجان در روز بين دو غذا . دم‌كرده يك مشت پوست ساقه در يك ليتر آب جوش ، زمان دم كردن 15 دقيقه ، پس از 12 ساعت صاف نموده 3 - 2 فنجان در روز بين هر دو غذا . در موارد گريپ ، سرماخوردگى ، پنومونى و ديگر اختلالات ريوى از مخلوط زير مىتوان استفاده نمود :